Clive Harris w Pabianicach. Tłumy czekały na uzdrowiciela

Prawie 200 osób ustawiło się o świcie w kolejce po bilety. Nie na koncert, nie po deficytowy towar, ale po spotkanie z uzdrowicielem, który miał pomagać samym dotykiem. W lutym 2001 roku Pabianice odwiedził uzdrowiciel Clive Harris, a zainteresowanie jego seansem przerosło możliwości organizatorów.

Poniżej artykuły Życia Pabianic z tamtego okresu.

​BĘDZIE UZDRAWIAŁ HARRIS! ​Słynny angielski bioenergoterapeuta przyjedzie do Pabianic

​Aby dostać się na seans uzdrowiciela, trzeba zdobyć bilet. W poniedziałek bilety wydawali w Osiedlowym Domu Kultury przy ul. Łaskiej. Już o godzinie 7 rano, czyli na dwie godziny przed otwarciem drzwi, ustawiła się gigantyczna kolejka – prawie 200 chorych lub ich rodzin.

​– Przyszedłem tak wcześnie, żeby nie zabrakło dla mnie biletów – mówi starszy pan w wełnianej czapce. – Podobno w Ciechanowie 700 wejściówek rozeszło się w pół godziny!

​Nikt nie wiedział, ilu osobom uda się spotkać z Harrisem w Pabianicach. Z każdą chwilą kolejka wydłużała się.

​– Ja już mam doświadczenie – mówi krzepki mężczyzna w średnim wieku. – Leczyłem się już u Zbyszka Nowaka i u Kaszpirowskiego.

​– Kaszpirowski to oszust! – oburza się kobieta w brązowym palcie. – A Harris pomógł już wielu ludziom. Poranek jest mroźny. Ci, którzy przyszli najwcześniej, z zimna zaczynają przytupywać.

​– Stoję, ale nie wierzę, że Harris mi pomoże – zwierza się pani w fioletowym płaszczu. – Jesienią zeszłego roku moja znajoma zaprowadziła do niego chorego na raka męża. Nic to nie dało, bo mąż umarł w styczniu.

​– Może jego stan był zbyt ciężki? – zastanawia się kobieta w sztucznym misiu.

​Kolejka ciągle się wydłuża. Ludzie wyszli już z wnęki w murze i stoją na ulicy. Są coraz bardziej zniecierpliwieni.

​– Kiedyś kolejki to była norma – mówi starszy pan. – Teraz się od nich odzwyczailiśmy. Stoimy tylko po zdrowie i do kasy w Telekomunikacji.

​– Nie wiem, czy to ma sens. Ale chcę spróbować wszystkiego – cicho zwierza się kobieta, której lekarze dali tylko pół roku życia. Jest chora na raka żołądka.

​Dochodzi godzina 9.00. Wreszcie zaczynają wydawać bilety na Harrisa. Kolejka szybko się posuwa, ale ludzi nie ubywa. Ci, którzy już mają bilet, jeszcze raz ustawiają się w ogonku.

​– Mam już zaproszenie dla siebie i męża – mówi kobieta w szarej kurtce. – Potrzebuję jeszcze dla syna.

​Wejściówki na sesję u Harrisa kończą się po 20 minutach.

​– Wydaliśmy ich w sumie 280 – mówi Grażyna Rotek, dyrektorka ODK. – 140 biletów na godzinę 18.00 i drugie tyle na 19.00.

​Dla wszystkich nie wystarczyło.

​– Przyszedłem za późno i zabrakło dla mnie biletu – ubolewa starszy pan w jesionce. – Ale i tak przyjdę na piątek. Słyszałem, że Harris nikomu nie odmawia pomocy.

​W kolejce stał

Andrzej Adamczewski

CLIVE HARRIS – jest Anglikiem, po raz pierwszy przyjechał do Polski w 1972 roku. Uzdrawiał wtedy w Warszawie – tylko przez jeden dzień. Potem przyjeżdżał do Polski regularnie, …… „piersi” – miejsca zaatakowane przez chorobę. Badanie trwa zaledwie kilka minut. Za seans Harris nie wystawia rachunku. Wystawia natomiast skrzynkę z napisem „ofiara”, do której można wrzucić pieniądze.

****

Relacja ze spotkania z uzdrowicielem

​W piątek 2 lutego angielski uzdrowiciel Clive Harris pomagał cierpiącym pabianiczanom. Czekał na nich w sali Osiedlowego Domu Kultury przy ulicy Łaskiej.

​Już kilka minut po godzinie 18.00 w szatni i korytarzu panował tłok. Chorzy, którzy to przewidzieli, o godzinę wcześniej ustawili się w kolejce. Na seans uzdrowiciela wydano tylko 280 zaproszeń. Sporo osób wejściówki zdobyło drogą pokątną.

​Ci, którzy przyszli pierwszy raz, niepewnie zaglądali do sali konferencyjnej. Był półmrok, z magnetofonu dobiegała spokojna muzyka. Za Harrisem stało spore tekturowe pudło-skarbonka. Na podłodze leżał duży karton z napisem: „Grosze i drobne monety są niepraktyczne. Ludzie, którzy nie chcą, by uzdrawiający dotyk pomagał innym, mogą w ogóle ominąć skarbonkę”.

​TAM SĄ DRZWI!

​W pewnym momencie Harris zaczął przekomarzać się ze starszą kobietą. Ona nie mówiła po angielsku, on zna tylko kilka polskich słów. Po chwili uzdrowiciel wskazał kobiecie drzwi. Wyszła.

​– Może nic nie wrzuciła do skarbonki? – głośno pytał wysoki mężczyzna w garniturze.

​– Na pewno podeszła drugi raz – twierdziła starsza pani. – W Łodzi jedna babka też podeszła dwa razy: jak Harris przyłożył ręce do jej głowy, padła na podłogę.

​– W ciągu dziewiętnastu lat byłam u niego 11 razy – opowiada jedna z kobiet. – Dzięki temu nie odnawia mi się choroba błędnika.

​Za miesiąc Clive Harris znów przyjedzie do Pabianic. W piątek już rozdawali bilety na to spotkanie. Mogli je wziąć chorzy, którzy do tekturowego pudła wrzucili banknot. Brzęk monety pozbawiał szansy spotkania z cudotwórcą.

​Andrzej Adamczewski