Najpierw były klaksony. Potem machanie rękami. Później klasyka gatunku: „i ile jeszcze?!”. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim, strażnik miejski, który tłumaczył kolejnej osobie, że nie da się „na chwilę przepuścić”, bo właśnie nadciąga peleton.

Dzisiaj przez Pabianice przejechało blisko 150 kolarzy w ramach 37. Międzynarodowego Wyścigu Kolarskiego Solidarności i Olimpijczyków (potrwa do 4 lipca).  Dla jednych sportowe święto, kolorowy wąż zawodników i okazja, żeby przez moment poczuć atmosferę wielkiego wyścigu. Dla innych, niespodziewany test charakteru i cierpliwości za kierownicą.

Scenariusz był znany wcześniej: start w Łodzi, prezentacja drużyn, honorowy przejazd przez miasto, a potem właściwe ściganie. Około 10.45 peleton pojawił się na ul. Kilińskiego w Pabianicach, gdzie zaplanowano jedyną na tym etapie lotną premię. Dalej: Bychlew, Pawlikowice, Dłutów i kierunek Bełchatów...

Na papierze wyglądało to jak sprawnie rozpisana logistyka. W rzeczywistości jak starcie dwóch światów. Z jednej strony peleton: skupienie, prędkość, samochody techniczne, radiowozy, porządek co do sekundy. Z drugiej- kierowcy, którzy właśnie jechali po bułki, do pracy, do urzędu. I wtedy zaczęła się druga konkurencja dnia: wyścig o cierpliwość.

Policjanci i strażnicy miejscy przez kilkadziesiąt minut cierpliwie kierowali ruchem, tłumaczyli objazdy i zatrzymywali kolejne fale niezadowolonych uczestników codziennego miejskiego etapu. Nie wszystkim jednak udzielił się sportowy duch. Były nerwy, podniesione głosy, nie brakowało też inwektyw kierowanych do tych, którzy po prostu wykonywali swoją pracę.

Paradoks takich wydarzeń jest zresztą zawsze ten sam. Przez większość roku narzekamy, że „nic się nie dzieje”, a kiedy dzieje się coś większego niż promocja w markecie, natychmiast pytamy, kto na to pozwolił i dlaczego akurat dziś.

Tymczasem peleton nie negocjuje. Nie zwalnia przed światłami. Nie czeka, aż ktoś zdąży skręcić w lewo. Na szczęście błyskawicznie przejechał, ruch wrócił, emocje opadły.