Pabianicki „Elektryk” świętuje 80-lecie

Rok 1946. Trzydziestu sześciu uczniów, fabryczna stołówka – tak skromnie zaczynała się historia dzisiejszego Zespołu Szkół nr 2 im. prof. Janusza Groszkowskiego. Przez osiem dekad placówka przeszła drogę od technikum chemicznego i elektrycznego do nowoczesnego ośrodka kształcenia.

​Uroczysta gala w MOK-u zgromadziła liczne grono gości, m.in. przedstawicieli władz regionu, powiatu pabianickiego i miasta Pabianic, reprezentantów służb mundurowych, zaprzyjaźnionych uczelni oraz stowarzyszeń. Najważniejsi byli jednak ludzie tworzący przez dekady tożsamość szkoły: pedagodzy, obecni uczniowie i absolwenci wielu roczników.

​Wystąpienie okolicznościowe wygłosiła m.in. dyrektor placówki Eliza Matusiak:

​– Stoję dziś przed Państwem z łezką w oku. Widzę przyjaciół i ludzi, którzy w różny sposób związani są ze szkołą. Zaszczytem jest bycie jej dyrektorem. Jubileusz to doskonała okazja, by wyrazić wdzięczność wszystkim, bez których ta szkoła to nie tylko instytucja publiczna, ale także bezpieczna przystań.

​Dziękowała organowi prowadzącemu za życzliwość i wsparcie finansowe, emerytowanym belfrom za postawienie poprzeczki niezwykle wysoko i nauczenie jakości, a także kadrze, rodzicom i absolwentom. Szkoła co roku zajmuje wysokie lokaty w rankingu „Perspektyw” i wysyła młodzież na praktyki zagraniczne w ramach programu Erasmus+, jednak absolwenci oprócz zdobytego wykształcenia cenią ją przede wszystkim za atmosferę przyjaźni, zrozumienia i wspólnoty.

​Najwyższe odznaczenie i odwieczna rywalizacja

​Podniosłym momentem gali było nadanie sztandarowi Odznaki Honorowej Polskiego Czerwonego Krzyża I stopnia – najwyższego odznaczenia organizacji, ustanowionego w 1928 roku przez prezydenta Ignacego Mościckiego. Wręczył je prezes Oddziału Rejonowego PCK w Pabianicach Andrzej Chałupka.

​– Szkoła w pełni sobie na to zasłużyła. Była pierwszą szkołą ponadpodstawową, gdzie powstał klub honorowych dawców krwi PCK. Przez te lata uczniowie – mam nadzieję, że również pracownicy – oddali przeszło 900 litrów krwi. Inaczej mówiąc, uratowano 900 ludzkich istnień. To jednocześnie 2000 osób, które oddały donację (...). Ale to nie tylko honorowe krwiodawstwo. Szkoła od wielu lat bierze udział w akcjach zbierania grosików, walce z głodem, zbiórkach artykułów spożywczych na paczki świąteczne dla seniorów i pod tym względem jest także wyjątkowa – podkreślił. 

​Dyrektor „Mechanika” (ZS nr1) Paweł Szałecki, który sam ukończył „Elektryka” w 1983 roku powiedział: 

​- Oddaję hołd wychowawczyni Halinie Jańczyk, Jerzemu Wojciechowskiemu, Jerzemu Woźniakowi, dyrektorowi Zbigniewowi Kowalskiemu i mojemu guru, śp. Markowi Stężyckiemu, dzięki któremu pokonaliśmy w tamtych latach Mechanika, który był nie do pokonania! Dzisiaj jako dyrektor Mechanika próbuję pokonać Elektryka. Na razie nam się to nie udaje, ale będziemy walczyć!

​Jedna ze znanych absolwentek, Magdalena Werstak, wiceprzewodnicząca Sejmiku Województwa Łódzkiego, wspólnie z kolegą ze szkolnej ławy wspominała m.in. studniówkę.

​– Dziękujemy nauczycielom za wiedzę, cierpliwość i za to, że często wierzyliście w nas bardziej niż my sami w siebie. Człowiek wraca zawsze do domu, a „Elektryk” jest i będzie naszym drugim domem.

​W czasach „Dychtatury”. Nożyczki w gabinecie i porządek na przerwach

​Niezwykle symbolicznym momentem było spotkanie na scenie pokoleń sterników „Elektryka” – ramię w ramię stanęli emerytowani dyrektorzy: Zbigniew Dychto, Henryk Kucharski i Jadwiga Wojtczak oraz obecne kierownictwo. To właśnie wspomnienia z czasów żartobliwie nazywanych „dychtaturą” padały tego dnia najczęściej:

​– Nie możemy zapomnieć o dyrektorze Zbigniewie Dychto. Silna osobowość z nadprzyrodzoną zdolnością do pojawiania się dokładnie tam, gdzie nie trzeba: długie włosy, nieodpowiedni strój – nic nie uszło jego uwadze. Dzisiaj wiemy, że za tą surowością skrywała się dbałość o standardy i troska o nas samych. Był jeszcze pan dyrektor Henryk Kucharski, który wprowadzał zawsze spokój – padło ze sceny.

​Sam Zbigniew Dychto niewiele powiedział. Odbierając podziękowania, z uśmiechem rzucił jedynie, że „dzisiaj żadnych włosów ciąć nie będzie”.

​Zagadka Pogo rozwiązana

​Prawdziwe anegdoty ożyły w filmie wspomnieniowym wyświetlonym na zakończenie uroczystości, w którym głos oddano dawnym i obecnym pedagogom, uczniom oraz absolwentom.

​Prawdziwą kronikarską perełką okazała się relacja Krzysztofa Mondzielewskiego, prezesa ZEC Pabianice, który ze szczegółami opowiedział o lekcji dyscypliny w gabinecie dyrektora:

​- Idąc do tej szkoły, wiedziałem, że są w niej pewne rygorystyczne obostrzenia. Do jednych z nich należało to, że chłopcy powinni chodzić w krótkich fryzurach. Wtedy, mimo tego jak teraz wyglądam, miałem dłuższe włosy, wręcz do barków. I oczywiście pan dyrektor Dychto kilka razy przestrzegał: »Albo coś z tym zrobisz, albo spotka cię coś niemiłego«. Myślałem, że wszystko jest w porządku, zajęcia trwają, ale poczułem na swoim ramieniu ojcowski gest przyciągnięcia i zaproszenia do gabinetu dyrektora. Pan dyrektor posadził mnie na taborecie w swoim gabinecie i zapytał: »Czy wiesz, dlaczego cię zaprosiłem?«. Oczywiście zrobiłem minę nieciekawą. Miałem świadomość, że to się może źle skończyć, ale nie miałem w sobie tyle energii i animuszu, żeby wtedy wyjść. Spokojnie siedziałem na krzesełku, a pan dyrektor wyjął nożyczki z jednej z szuflad swojego biurka i rozpoczął proces odcinania włosów. Jak dokończył, ze swadą z kolejnej szuflady biurka wyjął brązową kopertę. Otworzył, zapakował co potrzeba, zakleił i uroczyście oddał. Na końcu stwierdził: »No, teraz możesz pójść na zajęcia«. Z perspektywy czasu można ocenić, że już wtedy wiedział, że w dalszym moim życiu zbyt długie włosy nie będą mi potrzebne.

​W materiale wideo do tablicy wywołano też sprawcę głośnego incydentu sprzed lat – absolwenta, który po ćwierćwieczu oficjalnie wyznał prawdę:

​- 25 lat temu przez szkolny radiowęzeł niosły się pamiętne słowa dyrektora: »Kto mi bazgrze po drzwiach?! Znajdę cię!«. No i cóż, panie dyrektorze, minęło ćwierć wieku, mamy piękny jubileusz 80-lecia szkoły, więc czas na oficjalne, historyczne wyznanie: to ja napisałem »Pogo« na drzwiach gabinetu, to ja byłem tym Pogo!

​Powrót do przeszłości i bal absolwentów

​Po zakończeniu gali w MOK-u drzwi szkoły stanęły otworem dla gości. Był czas na zwiedzanie pracowni, rozmowy po latach i wzruszające powroty do przeszłości przy przeglądaniu szkolnych kronik. Kulminacją jubileuszowych obchodów będzie sobotni bal absolwentów.