materiały partnera
Wybór odpowiedniego zadaszenia do ogródka restauracyjnego stanowi jeden z kluczowych elementów budowania strategii wizerunkowej oraz funkcjonalnej lokalu gastronomicznego. Profesjonalny parasol nie jest jedynie prostym narzędziem chroniącym przed słońcem, lecz zaawansowanym systemem, który musi sprostać rygorystycznym normom bezpieczeństwa oraz zmiennym warunkom atmosferycznym.
Proces planowania rozmieszczenia zadaszenia należy rozpocząć od precyzyjnego pomiaru dostępnej powierzchni użytkowej ogródka gastronomicznego. Podczas wyznaczania miejsc pod parasole konieczne jest uwzględnienie szerokości ciągów komunikacyjnych, które muszą zapewniać swobodny ruch personelu oraz gości poruszających się między stolikami. Przyjmuje się zasadę, że czasza parasola powinna wystawać poza obrys mebli o co najmniej kilkadziesiąt centymetrów, co gwarantuje pełne zacienienie nawet przy niskim kącie padania promieni słonecznych.
Wybór między kształtem kwadratowym a okrągłym powinien być podyktowany przede wszystkim układem funkcjonalnym danej przestrzeni zewnętrznej. Parasole gastronomiczne kwadratowe oraz prostokątne pozwalają na modułowe łączenie wielu egzemplarzy obok siebie, co eliminuje luki w zadaszeniu i tworzy jednolitą osłonę nad dużą powierzchnią. Modele okrągłe są natomiast najczęściej wybierane do mniejszych kawiarni o nieregularnym kształcie, gdzie zależy nam na stworzeniu przytulnego, tradycyjnego klimatu. Należy przy tym pamiętać o zachowaniu standardowej wysokości przejścia pod rozłożoną czaszą, aby uniknąć ryzyka urazów i zapewnić pełną ergonomię użytkowania.
Konstrukcja stelaża stanowi fundament wytrzymałości całego systemu zadaszenia, dlatego wybór materiału nie może być dziełem przypadku. Największą popularnością w profesjonalnej gastronomii cieszy się aluminium anodowane lub malowane proszkowo, które łączy w sobie lekkość z całkowitą odpornością na procesy korozyjne. Tego typu szkielety są łatwe w codziennej obsłudze, a ich nowoczesna estetyka doskonale komponuje się z większością nowoczesnych elewacji budynków.
Alternatywę stanowią stelaże stalowe oraz drewniane, które wybierane są pod kątem specyficznych wymagań wizualnych lub technicznych danego obiektu. Stal oferuje wyjątkową sztywność i masę własną, co jest pożądane w miejscach narażonych na wyjątkowo silne podmuchy wiatru, choć wymaga ona regularnej konserwacji powłok lakierniczych. Konstrukcje drewniane dedykowane są z kolei lokalom o charakterze rustykalnym lub ekologicznym, gdzie priorytetem jest naturalny wygląd i prestiżowy design. Każdy z tych materiałów wymaga jednak zastosowania odpowiednich mechanizmów rozkładania, takich jak systemy teleskopowe, które umożliwiają zamykanie parasola bez konieczności odsuwania stolików i krzeseł.
Tkanina tworząca czaszę parasola jest elementem najbardziej narażonym na degradujące działanie czynników zewnętrznych, takich jak promieniowanie UV czy opady deszczu. W profesjonalnych zastosowaniach gastronomicznych stosuje się materiały o gramaturze przekraczającej trzysta gramów na metr kwadratowy, co zapewnia odpowiednią gęstość i wytrzymałość mechaniczną. Wysoka jakość splotu oraz zastosowanie specjalistycznych powłok hydrofobowych sprawiają, że woda nie wsiąka w strukturę materiału, lecz spływa po jego powierzchni.
Ważnym aspektem technicznym jest również klasa trwałości koloru, która informuje o odporności tkaniny na blaknięcie pod wpływem intensywnego nasłonecznienia. Materiały o niskich parametrach szybko tracą swoje walory estetyczne, co negatywnie wpływa na odbiór wizualny całego lokalu i zmusza do przedwczesnej wymiany poszycia. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na obecność kominków wentylacyjnych w górnej części czaszy, które umożliwiają swobodną cyrkulację powietrza i redukują napór wiatru na konstrukcję. Inwestycja w tkaniny z atestami niepalności jest często wymogiem formalnym, szczególnie w przypadku ogródków zlokalizowanych w gęstej zabudowie miejskiej lub centrach handlowych.
Bezpieczeństwo gości przebywających w ogródku zależy przede wszystkim od prawidłowego doboru i montażu systemu kotwiącego. Masa podstawy musi być ściśle skorelowana z powierzchnią czaszy oraz lokalnymi warunkami wietrznymi, aby uniknąć ryzyka przewrócenia konstrukcji podczas nagłego załamania pogody. Stosowanie zbyt lekkich obciążników jest najczęstszym błędem eksploatacyjnym, który może prowadzić do kosztownych uszkodzeń mienia lub stanowić zagrożenie dla zdrowia osób postronnych.
Istnieje kilka metod stabilizacji parasoli, począwszy od mobilnych podstaw betonowych, aż po stałe kotwy montowane bezpośrednio w podłożu. Podstawy z kółkami sprawdzają się w sytuacjach, gdy wymagane jest codzienne chowanie sprzętu do wewnątrz lokalu po zakończeniu godzin otwarcia. Z kolei tuleje montażowe zabetonowane w gruncie oferują najwyższy poziom bezpieczeństwa i oszczędzają miejsce na poziomie podłogi ogródka, eliminując przeszkody, o które mogliby potknąć się goście. Wybór metody montażu powinien być zawsze poprzedzony analizą rodzaju podłoża oraz wytycznymi zarządcy terenu lub miejskiego konserwatora zabytków.
Parasol gastronomiczny stanowi doskonałą płaszczyznę reklamową, która jest widoczna z dużej odległości i przyciąga wzrok potencjalnych klientów. Wykorzystanie lambrekinów do umieszczenia logotypu restauracji lub partnera handlowego jest standardem, który pozwala na budowanie świadomości marki bez naruszania estetyki przestrzeni. Kolorystyka poszycia powinna być spójna z identyfikacją wizualną lokalu, tworząc harmonijną całość z wystrojem wnętrza oraz stylem mebli ogrodowych.
Wybór barwy materiału ma również znaczenie praktyczne, ponieważ jasne kolory lepiej odbijają ciepło, zapewniając niższą temperaturę pod parasolem w upalne dni. Z drugiej strony ciemne tkaniny są postrzegane jako bardziej eleganckie i lepiej maskują drobne zanieczyszczenia, choć wymagają tkanin o wyższej odporności na promienie UV. Profesjonalni producenci oferują szerokie możliwości nadruku, od subtelnego znakowania na falbanach po pełnowymiarowe grafiki pokrywające całą powierzchnię czaszy. Należy jednak pamiętać, że w wielu miastach istnieją restrykcyjne wytyczne dotyczące dopuszczalnej wielkości reklam w strefach zabytkowych, co musi zostać uwzględnione na etapie projektowania.
