Nowoczesne instalacje sanitarne zbudowane są z materiałów, które poprawiają niezawodność i trwałość instalacji, a jednocześnie są łatwe w montażu. Ponadto posiadają szereg różnorodnych cech, które ułatwiają spełnienie indywidualnych wymagań użytkownika.
W instalacjach kanalizacyjnych powszechnie stosowane są wszelkiego rodzaju tworzywa sztuczne, m.in. Polichlorek winylu (PVC-U). To najpopularniejszy materiał, ceniony za odporność na korozję i łatwość montażu. Stosuje się rury lite (większa wytrzymałość, np. pod drogami) oraz spienione (lekkie, idealne do do domów jednorodzinnych).
Łącznie rur PVC odbywa się najczęściej poprzez połączenie kielichowe z uszczelkami wargowymi. Jednak występują też rury, które łączy się poprzez klejenie.
Polipropylen (PP) i Polietylen (PE) - wykorzystywane w systemach o wysokiej sztywności obwodowej (klasy SN12 i wyższe), stosowane w trudnych warunkach gruntowych oraz w rurach wielkośrednicowych (np. karbowane rury XXL).
Ponadto w kanalizacji ciągle zastosowani mają materiały tradycyjne jak żeliwo i kamionka. Jednak większość rynku rur kanalizacyjnych stanowią dzisiaj tworzywa sztuczne.
W instalacjach wody podobnie jak w instalacjach kanalizacyjnych ogromną popularność zdobyły tworzywa sztuczne:
PEX (Polietylen sieciowany): Dominuje na rynku dzięki wyjątkowej elastyczności i odporności na wysokie ciśnienie oraz temperaturę. Łączenie rur odbywa się w szybki i łatwy sposób zaciskania lub zaprasowywania. Elastyczność rur zwiększa łatwość układania (rury sprzedawane w zwojach można swobodnie prowadzić przez pomieszczenia).
PP-R (Polipropylen): Stosowany w systemach zgrzewanych (połączenia zgrzewane). Są to rury sztywne, większość załamań należy wykonywać przy użyciu kształtek - kolan. Najnowocześniejsze wersje posiadają powłoki antybakteryjne, które redukują rozwój bakterii nawet o 97%.
Charakterystyczną odmianą rur PP i PEX są rury wielowarstwowe posiadające warstwę wewnętrzną z innego materiału np. aluminium, włókno szklane itp. Rury wielowarstwowe mają m.in. mniejszą rozszerzalność cieplną.
PB (Polibutylen): Ceniony za najniższą sztywność spośród tworzyw, co minimalizuje ryzyko pęknięcia rur przy zamarzaniu wody. Tworzywo rzadko stosowane.
Rury stalowe nierdzewne: Wykorzystywana w systemach zaprasowywanych. Jest najbardziej odporna na uszkodzenia mechaniczne i korozję.
Tradycyjne materiały takie jak rury stalowe ocynkowane nadal stosowane są powszechnie w budowie instalacji wody, ze względu na swoja odporność mechaniczną oraz odporności na ogień. Jednak tam gdzie to możliwe wypierane są jednak przez rury z tworzyw sztucznych.
Również w instalacjach grzewczych przewagę w ostatnich latach zdobyły rury z tworzyw sztucznych.
Tworzywa w instalacjach grzewczych są dzisiaj wybieranym rozwiązaniem ze względu na elastyczność, odporność na korozję i łatwość montażu.
PEX-AL-PEX (Rury wielowarstwowe): Wspomniane przy instalacjach wodnych. Rury wielowarstwowe dzięki aluminiowej wkładce eliminują dyfuzję tlenu (chroniąc kocioł i grzejniki) oraz ograniczają rozszerzalność termiczną rury. Łączenie poprzez zaprasowywanie lub zaciskanie.
PE-RT/AL/PE-RT: Kolejny typ rury wielowarstwowej. Tańsza i bardziej elastyczna alternatywa dla rur PEX, idealna do ogrzewania niskotemperaturowego (np. podłogowego), gdzie temperatury pracy są niższe (do 45-55°C). Łączenie poprzez zaprasowywanie lub zaciskanie.
PP-R (Polipropylen): Stosowany głównie w pionach i niskotemperaturowych kotłowniach. Rury łączone poprzez zgrzewanie. W ogrzewaniu używa się wyłącznie rur PP wielowarstwowych (z wkładką z włókna szklanego lub aluminium), aby ograniczyć wydłużanie się rur pod wpływem ciepła.
Nadal kluczowe w instalacjach wysokotemperaturowych oraz modernizacjach starszych systemów są materiały:
Miedź: Tradycyjny materiał ale wciąż uważana za materiał nowoczesny i szlachetny w ogrzewnictwie. Charakteryzuje się bardzo wysoką przewodnością cieplną, odpornością na skoki temperatury (do 120-150°C) oraz trwałością liczoną w dziesiątkach lat. Ponadto znaczącą cechą miedzi jest niski opór wewnętrzny rur i kształtek (dzięki temu możemy stosować mniejsze średnice w porównaniu do pozostałych materiałów). Niestety materiał o wysokim koszcie zakupu i technice montażu.
Stal nierdzewna: Rury stalowe nierdzewne cienkościenne łączone poprzez zaprasowywanie. Jako materiał jest odporna na uszkodzenia mechaniczne i korozję.
Stal węglowa: Rury stalowe cienkościenne łączone poprzez złączki zaciskowe. Ekonomiczne rozwiązanie dla dużych instalacji grzewczych w układach zamkniętych (gdzie nie ma dopływu świeżego tlenu, co zapobiega rdzewieniu) oraz w instalacjach wysokotemperaturowych.
Współczesne instalacje sanitarne przeszły rewolucję materiałową - tworzywa sztuczne zdominowały rynek kanalizacyjny (PVC-U, PP, PE), instalacji wodnych (PEX, PP-R) oraz grzewczych (rury wielowarstwowe PEX-AL-PEX i PE-RT/AL/PE-RT), wypierając tradycyjne rozwiązania dzięki odporności na korozję i prostocie montażu. Mimo to materiały klasyczne jak miedź czy stal nierdzewna nadal znajdują zastosowanie tam, gdzie wymagana jest najwyższa trwałość, odporność na wysokie temperatury czy minimalne opory przepływu. Różnorodność dostępnych materiałów - od elastycznych rur w zwojach po sztywne systemy zgrzewane, od ekonomicznej stali węglowej po szlachetną miedź - sprawia, że każda instalacja wymaga indywidualnego doboru rozwiązań odpowiednich do konkretnych warunków pracy. Bogactwo technik łączenia (klejenie, zgrzewanie, zaprasowywanie, zaciskanie) oraz specjalistyczne właściwości poszczególnych materiałów pokazują wyraźnie, jak istotna jest współpraca z wykwalifikowanym projektantem instalacji sanitarnych. Tylko specjalista posiadający odpowiednią wiedzę i wykształcenie tacy jak Robert Osiewała z BiuroDesant.pl, potrafi optymalnie dobrać materiały do specyfiki obiektu i zapewnić, że instalacja będzie niezawodna, trwała i spełni indywidualne wymagania użytkownika na wiele lat.
Brak komentarza, Twój może być pierwszy.
Dodaj komentarz