"Kochaj różnym być”. Jak pabianicki WTZ od 30 lat szlifuje "Diamenty"

W świecie, który pędzi i rzadko zwalnia, osoby z niepełnosprawnościami wciąż zbyt często znikają w tle. Na jubileuszu 30-lecia pabianickiego Warsztatu Terapii Zajęciowej nikt jednak w tle stać nie zamierzał.

Zanim popłynęła muzyka i wręczono pierwsze statuetki, sala zamarła. Wspominano Tomka Nowaczyka – terapeutę, który przez dwa lata wkładał w Warsztat całe serce i do ostatnich chwil koordynował przygotowania do gali. Odszedł nagle, kilka miesięcy przed finałem wspólnej pracy. Zamiast tradycyjnej minuty ciszy z głośników popłynęły dźwięki „Shape of My Heart” Stinga – ulubionej piosenki Tomka. Po tej chwili wspomnienia rozpoczęło się wspólne świętowanie.

Przyszedł czas na pokazanie tego, czym pabianicki WTZ zajmuje się każdego dnia – na efekty mozolnej pracy nad sobą, nauki samodzielności i przełamywania własnych barier. Przewodnie hasło imprezy, „Kochaj różnym być”, nie było pustym sloganem. Na scenie pojawiły się „Diamenty” – ludzie, którzy dzięki wsparciu instruktorów, ale przede wszystkim dzięki własnemu wysiłkowi, każdego dnia zdobywają nowe umiejętności i walczą o swoje miejsce w świecie.

​– Nie ma nic piękniejszego niż bycie docenianym, widzianym i uwzględnianym – mówiła ze sceny Agnieszka Jaksa, kierowniczka placówki. – Tu chodzi o samostanowienie. O to, by mieć własne zdanie nawet wtedy, gdy świat próbuje nam tę przestrzeń ograniczać.

Konstelacja "Diamentów"

​Uroczystość zorganizowana przez WTZ daleka była od sztywnej urzędowej akademii (jak zwykle zresztą). Zamiast nudnych przemówień publiczność uczestniczyła w dynamicznym święcie przyjaciół, którego osią stało się wręczenie statuetek w autorskich, wielowymiarowych kategoriach. Każda z nich odzwierciedlała inny odcień warsztatowej codzienności.

Koleżeński Diament powędrował do tych, którzy na korytarzach budują wspólnotę uśmiechem, otwartością i gotowością do bezinteresownej pomocy innym.

​Pracowity Diament przypieczętował rzetelność, zaangażowanie w pracowniach i determinację w zdobywaniu praktycznych umiejętności.

​Artystyczny Diament nagrodził sceniczną odwagę, kreatywność, talent plastyczny oraz pasję wyrażaną w sztuce i fotografii.

​Uśmiechnięty Diament trafił do osób, których pogoda ducha, życzliwość i naturalny optymizm rozbrajają codzienne trudności i zarażają całe otoczenie.

​Dokładny Diament wyróżnił mistrzów precyzji, cierpliwości i skupienia – specjalistów od prac manualnych, krawieckich, rękodzieła i dbania o nienaganny porządek.

​Diamentowy Sukces docenił przełamywanie największych barier – podjęcie zatrudnienia i staży zawodowych na otwartym rynku pracy, m.in. w miejskim ośrodku sportu i rekreacji oraz lokalnym parku rozrywki.

​Mistrzyni Jubilerstwa była z kolei niespodzianką przygotowaną przez kadrę dla samej kierowniczki Warsztatu za inspirację, empatię i napędzanie całego zespołu do działania.

​Doceniono także klubowiczów skupionych wokół zajęć integracyjnych oraz obecnych i byłych pracowników, którzy przez trzy dekady tworzyli fundamenty placówki.

Uczestnicy WTZ aktywizujący się zawodowo – przy pielęgnacji zieleni i miejskich terenów rekreacyjnych - z rozbrajającą szczerością przekonywali, że kochają swoją pracę i osoby niepełnosprawne nie powinny się jej bać. To był twardy dowód na to, że WTZ nie jest "przechowalnią" lecz trampoliną do samodzielności.

​Własnym głosem

​Na scenie pojawili się tzw. self-adwokaci – uczestnicy, którzy nie potrzebują rzeczników prasowych, bo sami świetnie artykułują swoje potrzeby. Opowiadali o prawie do decydowania o sobie, o marzeniach o własnym biznesie i o tym, jak ważne jest, by na wyjście do teatru założyć białą koszulę i po prostu poczuć się elegancko.

​– Dla mnie najważniejsi są ludzie, bo bardzo ich kocham – mówiła ze sceny jedna z uczestniczek. – Nieważne, jaką mają naturę, sprawność czy talenty. Człowiek to człowiek. Trzeba go szanować, bo każdy jest piękny.

Scena dla Sincklera

Gościem specjalnym gali był Nick Sinckler, amerykański wokalista popowy i soulowy, od lat aktywny na polskiej scenie muzycznej, znany m.in. z programów „Fabryka Gwiazd” i brawurowych wcieleń w „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”. To na co dzień chodzący żywioł i człowiek z uśmiechem, który widać z kilometra. Jednak tego dnia to on musiał zbierać szczękę z podłogi.

​​Piosenkarz był zachwycony siłą i otwartością uczestników WTZ. Patrzył na nich z niedowierzaniem, powtarzając do mikrofonu, że zawsze uważał się za człowieka o niespożytej sile, ale ich energia kompletnie "zmiotła go z planszy" i naładowała jego baterie "na maxa".

​W krótkim, prowadzonym bezpośrednio przez jednego z uczestników wywiadzie, Sinckler błyskawicznie skrócił dystans. Zapytany o to, jak radzić sobie z ludźmi, którzy na widok osoby z niepełnosprawnością reagują zmieszaniem albo krzywym spojrzeniem, odpowiedział bez wahania:

​– To jest ich problem, nie wasz. Idźcie dalej z podniesioną głową, bo jesteście fantastycznymi ludźmi. Bije w nas to samo serce. Wszyscy jesteśmy jednością, a jednocześnie każdy jest inny. I właśnie to jest super. 

Jego utwór „Kochaj różnym być”, stworzony m.in. z Kayah, posłużył za oficjalny hymn 30-lecia Warsztatu. Choć artysta przyjechał z zamiarem rozruszania publiczności, szybko okazało się, kto tu komu daje lekcję scenicznego ognia.

​W imieniu całej warsztatowej społeczności Nickowi podziękowano za przyjazd i wręczono dwa niezwykłe upominki prosto z pracowni: własnoręcznie namalowany obraz oraz aniołka na szczęście.

​Głęboko poruszony Sinckler przyznał:

​– Sam kompletnie nie potrafię malować, ale to jest coś przepięknego. Każdy z nas ma inny talent, a wy podzieliliście się ze mną swoim. Dziękuję wam z całego serca.

Drodzy Uczestnicy WTZ. Życzymy Wam, żebyście nie bali się marzyć, próbowali nowych rzeczy i nigdy nie rezygnowali z tego, co daje Wam radość. Wszystkim pracownikom Warsztatu życzymy, aby nigdy nie stracili energii, z jaką pomagają innym rozwijać skrzydła. Niech dobro, które dajecie każdego dnia, wraca do Was ze zdwojoną siłą.