Nie tylko moda. W Tkalni padły słowa, które trudno zapomnieć

Kiedy wyszli na czerwony dywan, publiczność biła im brawo. Były uśmiechy, kolorowe stroje, zdjęcia i muzyka. Ale w pewnym momencie moda zeszła na dalszy plan. Zostały słowa o szacunku, rodzinie, przyjaźni i potrzebie bycia traktowanym jak każdy inny człowiek.
 

W pabianickiej Tkalni odbył się pokaz „Moda bez barier”. Na czerwonym dywanie spotkali się uczestnicy Warsztatu Terapii Zajęciowej i wolontariusze „AGRAFKI”. Były kolorowe stylizacje, pozy do zdjęć, śmiech i gromkie brawa publiczności, w większości składającej się z uczniów lokalnych szkół. 

Okazja do wspólnego świętowania była potrójna. „AGRAFKA” obchodzi w tym roku 20-lecie, WTZ– 30-lecie, a sklep Moda For Less pierwszy rok działalności. To właśnie jego ubrania, pochodzące z "drugiego obiegu", posłużyły do stworzenia stylizacji na pokaz. Przygotowania były wspólną pracą wielu osób.

Przed wejściem na wybieg uczestnicy trafili w ręce uczniów klas fryzjerskich Zespołu Szkół nr 3. Za makijaże odpowiadały Anna Berlińska i Wiktoria Skalmierska, a młodzi fotografowie z tej samej szkoły dokumentowali kolejne wyjścia i reakcje publiczności.

„Chcę, żebyśmy byli godnie traktowani”

Kiedy uczestnicy dostali mikrofon do rąk, moda zeszła na dalszy plan. Padły wówczas słowa, których nie da się zapomnieć. Mówili o rodzinie, szacunku, pomaganiu, przyjaźni i o tym, jak ważne jest, by człowieka traktować z godnością. Nie były to wyuczone przemówienia. Czasem brakowało słów, czasem drżał głos, a nawet polały się łzy wzruszenia. 

Agnieszka została zapytana, co jest dla niej najważniejsze w życiu:

– Najważniejsza jest rodzina, ludzie, których kocham. Nie kocham za wygląd, za poglądy, bardzo ich szanuję – odpowiedziała.

Tomek mówił o rodzinie, przyjaciołach i znajomych. O tym, że są osoby, które pomagają, kiedy pojawiają się problemy. W końcu powiedział zdanie, które wybrzmiało bardzo mocno: 

– Dla mnie to jest bardzo ważne, żebyśmy byli godnie traktowani i mieli wielkie wsparcie.

„Mały uczynek zmienia świat”

Wolontariusze opowiadali, dlaczego sami angażują się w pomaganie. Wiktoria zwróciła uwagę na rzeczy, które na co dzień łatwo przeoczyć.

– Małe uczynki, małe czynności, jakiś uśmiech czy podanie czegoś, co komuś upadło, tak bardzo zmieniają świat – mówiła.

Wydarzenie w Tkalni było przykładem takiego działania. Ktoś przyniósł ubrania. Ktoś przygotował fryzury. Ktoś zrobił makijaż. Ktoś fotografował. Ktoś wyszedł na wybieg, choć być może wcześniej nigdy o tym nawet nie pomyślał.

Do mikrofonu podeszła też Patrycja, jedna z uczennic. Powiedziała, że wolontariat daje możliwość bezinteresownej pomocy i zobaczenia uśmiechu drugiego człowieka. Za odwagę, by wystąpić przed publicznością, dostała wielkie brawa.

„Wszyscy jesteśmy równi”

Była muzyka, taniec, tort, zdjęcia i mnóstwo uśmiechów. Ale były też momenty, które zostawały w głowie na dłużej.

Jeden z uczestników podsumował wydarzenie krótko:

– Czuję się bardzo dobrze. Pokaz mi się podobał. Wszyscy byli wspaniali, niesamowici, ładnie ubrani. No i więcej takich imprez, bo takie imprezy kształcą.

I trudno się z nim nie zgodzić. Bo tego dnia nie chodziło o to, kto najlepiej prezentował się na wybiegu. Chodziło o to, żeby wyjść z domu, spotkać innych ludzi, zrobić coś razem i pokazać własną twarz – nie przez pryzmat ograniczeń. 

„Moda bez barier” dała uczestnikom WTZ coś bardzo prostego i bardzo ważnego: miejsce, w którym mogli być widoczni i usłyszani. Kiedy padały słowa „wszyscy jesteśmy równi”, nie brzmiały jak hasło z plakatu. Tego dnia można było zobaczyć, co naprawdę znaczą.