Po finałach play‑off drugiej ligi koszykarek, w których Basket 4Ever Ksawerów wywalczył awans, w Pabianicach zamiast świętowania zapanowała refleksja i smutek. "Miasto z koszykarską tradycją zostało w tyle, a zwycięstwo sąsiadów uwidoczniło brak jasnej wizji i strategii na rozwój pabianickiego basketu" - uważają niektórzy kibice. 

Do redakcji napisała kibicka z Ostrowa Wielkopolskiego. Wspomina czasy, gdy pabianicka koszykówka była ekstraklasą z krwi i kości – emocje, poziom, pełne hale, prawdziwa marka.

Poniżej oryginalna treść korespondencji.
 

W sprawie przyszłości koszykówki w Pabianicach – głos z zewnątrz
 

Odnoszę się do artykułu o koszykarskim awansie Ksawerowa i utknięciu Pabianic w 2. lidze na kolejny sezon, chcąc poszerzyć myśl z komentarza i może Wam pomogę zebrać się do działania (chodzi o artykuł "Bal w Ksawerowie, żałoba w Pabianicach - przyp. red.)

Powiem to jako kibicka z Ostrowa Wielkopolskiego, wychowana na koszykówce i na tych wszystkich wyjazdach, które jako dzieciak się przeżywało całym sercem. Do Pabianic jeździło się na mecze jak na święto. Pamiętam czasy, kiedy Ostrovia Ostrów Wielkopolski rywalizowała z Polfą i to była ekstraklasa z krwi i kości. Emocje, poziom, pełne hale. To była marka. I dlatego dziś naprawdę trudno mi to pojąć.

Jak to jest możliwe, że miasto wielkościowo bardzo podobne do Ostrowa Wielkopolskiego znalazło się w takiej sportowej… otchłani? Bo inaczej tego nie da się nazwać. I mówię to z autentycznym zdziwieniem, ale też z niepokojem po tym, co widać po ostatnich weekendowych finałach. Nie chodzi o porównywanie się na siłę. Wiadomo – różnice finansowe, zaplecze, realia. Ale sport to sport. Tu zawsze chodziło o coś więcej niż tylko budżet. O tożsamość, ciągłość, ambicję.

A dziś? Dziś wygląda to tak, że obok, w Ksawerowie, robi się wynik i jest 1. liga, a Pabianice – miasto z historią, z tradycją, z ludźmi na trybunach – tego poziomu nie ma. I to już nie jest tylko sportowa ciekawostka. To jest sygnał alarmowy. Z zewnątrz to wygląda po prostu źle.

Jeszcze niedawno Pabianice były koszykarską marką w Polsce. Dziś ma się wrażenie, że to wszystko gdzieś się rozjechało – organizacyjnie, wizerunkowo, mentalnie. Jakby zabrakło kierunku. Jakby zabrakło kogoś, kto powie: „stop, to nie idzie w dobrą stronę”. I może właśnie tego dziś najbardziej potrzeba – rozsądnego, trzeźwego głosu krytyki z zewnątrz. Bo czasem łatwiej coś zobaczyć komuś, kto nie siedzi w środku tych wszystkich zależności.

Nie mówię tego, żeby komukolwiek dowalić. Wręcz przeciwnie. Mówię to z perspektywy kogoś, kto pamięta, czym pabianicka koszykówka była. I komu zwyczajnie szkoda patrzeć, jak to się rozmywa. Bo takie rzeczy nie dzieją się z dnia na dzień. To jest proces. Najpierw małe kroki w tył, potem stagnacja, a na końcu moment, w którym nagle okazuje się, że inni są już kilka poziomów wyżej. I wtedy jest najtrudniej wrócić.

Z tego, co widać, problem nie leży w zawodniczkach. Ani w tym, że ludziom się nie chce. Wręcz przeciwnie – trybuny żyją, są inicjatywy, jest energia. To widać nawet z zewnątrz. Chociażby ta akcja z muralem dotarła nawet do nas, do Ostrowa. Ale sama energia bez kierunku nic nie zbuduje.

Tu potrzeba fundamentów. Organizacji. Pomysłu na to, czym ta koszykówka w Pabianicach ma być za 3, 5, 10 lat. Bo bez tego będziecie się kręcić w kółko – sezon za sezonem, bez realnego postępu.

I jeszcze jedna rzecz, która naprawdę daje do myślenia: jeśli faktycznie jest tak, że nawet ewentualny awans do 1. ligi byłby problemem organizacyjnym czy finansowym (na 1. ligę potrzeba 500-600 tysięcy na start)… to znaczy, że problem jest dużo głębszy niż tylko wynik sportowy. To znaczy, że brakuje gotowości na rozwój. A bez gotowości nie ma rozwoju.

Dlatego z boku nasuwa się kilka prostych, ale bardzo niewygodnych pytań:

– dokąd to wszystko zmierza?

– czy jest jakikolwiek plan?

– kto za to odpowiada?

Bo historia i tradycja to jedno – ale same nie wystarczą. Pabianice zasługują na coś więcej niż wspomnienia o dawnych czasach. Zasługują na koszykówkę, która znowu będzie miała znaczenie. I mówię to jako ktoś z Ostrowa, kto naprawdę pamięta, jak to kiedyś wyglądało – i kto nigdy by nie pomyślał, że przyjdzie czas, w którym będzie trzeba zadawać takie pytania. Ostrowianka